Een selectie van 12 fotorolletjes staat nu online! Check it out!

Maandag ben ik met Hutch en Aimee uitgeweest en dat was erg leuk. 'S avonds heb ik meegedaan aan een hike door Runyon Canyon in de Hollywood Hills, waar alle (ja al-le!) sterren hun hondjes uitlaten. Je ziet er vooral veel hondjes en wannabees, maar wij zagen er ook Famke Janssen. Ga je voor naar LA, om een Nederlandse actrice te zien... De uitzichten over de stad waren wel super. Ik hoop dat de foto's een beetje gelukt zijn.

En ja ik ben weer thuis! En wat een bizarre gewaarwording is dat. De vlucht viel mee: van de ca. 14 uur heb ik er denk ik 7 geslapen. Wat is Nederland toch plat, zeker vanuit de lucht. Touchdown, taxiën, uitstappen, op naar de bagageband, Coen & familie tegemoet vliegen, baf!, o ja dikke glasplaat, communiceren door dikke glasplaat, ongeduldig wachten op tas, tas van band vissen en naar buiten racen. Het was fijn om thuis te komen, maar vreemdgenoeg voelde het als de dag van gisteren dat ik er vertrok.
Het waren drie onbeschrijvelijke maanden, waarin ik zo onnoemelijk veel gedaan en gezien heb, dat ik nog voor zeker de komende vijf jaar genoeg anekdotes heb (bergt u, vrinden!). Ik ben enorm tevreden over hoe ik mijn tijd daar heb doorgebracht en ja, het was ook zeer leerzaam. Het is interessant te ondervinden hoe het is om drie maanden deel uit te maken van familie Backpack, en tegelijkertijd heel ver weg te zijn van vrienden en familie thuis. Reken maar dat ik die afstand af en toe voelde hoor, daar helpt geen internet of telefoon aan. Maar doordat ik zoveel leuke en interessante mensen ontmoette, hoefde ik nooit echt heimwee te hebben. Ik ben blij dat ik het gedaan heb. It was brilliant!

Mijn verwachtingen van LA waren niet hoog, als ze er al waren, want ik wist natuurlijk niet goed wat te verwachten. Ik moet zeggen, LA is tof. Gisteren heeft Dimitri me rondgereden in zijn mooie US oldtimer en dat was supergezellig. Via Sunset zijn we langs Beverly Hills en Bel Air gereden, ontbeten aan het strand in Malibu, Pacific Highway genomen naar Santa Monica, vandaar naar Venice Beach, waanzinnige views genoten van LA vanaf het Getty Center, foto's genomen bij de Hollywood letters en tot slot gesnackt bij de Mexicaan. Echt geweldig als je een gids hebt! En vandaag gaat Hutch me rondrijden, welk een verwennerij. Het was nog best een toer om Hutch te vinden want het botert helaas niet meer zo tussen hem en Dimitri. Toch wist Dimitri uit te vinden waar Hutch werkt (een bedrijf dat muziekinstrumenten ed. verhuurd aan o.a. TV en filmmaatschappijen) en hij draaide het nummer en drukte de telefoon in mijn hand. Toen ik hem aan de lijn kreeg vroeg ik of ze ook roze gitaren hadden, voor een toneelstuk dat ik zou gaan doen. Je hoorde hem denken: "wicht..." Die middag ging ik langs en introduceerde mezelf als de dame van de roze gitaren. Professioneel wees hij me op een bloemvormige gitaar, terwijl ik hem aankeek en mijn zonnebril afzette. "Saskia???" Ik was volledig verbaasd dat hij in een keer wist wie ik was. Echt blown away! Het was heel leuk om elkaar weer te spreken en die avond zijn we dan ook uitgeweest met zijn vrienden, vriendin en collega's. Zometeen komt ie me ophalen!

Het was verdomd klote om afscheid te nemen van Sydney, Penny, Chris, de andere hostellers, heel Oz. Het waren echt fantastische maanden. Ik besef vast nog niet half hoe fantastisch. Gelukkig hebben we de foto's nog :)
Inmiddels ben ik in LA en volledig de tel kwijt wat betreft tijd. Gisteren dacht ik de halve dag dat het vrijdag was, terwijl het donderdag was. Kamergenootje Saskia (hoe makkelijk) corrigeerde mij en mijn horloge. Sas komt uit Tilburg en is een erg leuke meid. Gisteravond hebben we een stukje van Sunset Blvd. en Hollywood Blvd. verkend. Samen hebben we ons lopen verbazen over deze vreemde stad vol tegenstellingen (zo loop je het ene moment in de typische Hollywood glam en het volgende weer tussen de zwervers).
Het is wel gaaf om hier te zijn. En oja, ik heb hier mijn favoriete e-store in een tastbare uitvoering gevonden. Helaas was ie net dicht (of misschien maar goed ook) en voelde ie het zelfde aan als mijn computerscherm: glas. Mooi kwijlspoor op het raam achtergelaten.
Straks ga ik Dimitri, van wijlen band 10Speed ontmoeten. Hopelijk ga ik Hutch, de zanger, ook nog zien. Hij was zo'n vijf jaar geleden eens te gast in mijn programma. Benieuwd hoe het met hem gaat.

Melbourne was geweldig. Echt een stad waar ik nog graag eens terug zou komen. Helaas dringt de tijd en moest ik er gisteravond per Greyhound vertrekken. Wauw, terwijl ik het tik besef ik hoeveel langer geleden het voelt dat ik op de bewuste bus naar Sydney stapte. Overnight bussen zijn zware operaties, maar het is te doen - zolang je slaapt. Helaas wordt je altijd wakker met je nek in een hoek van 90 graden en moet je weer in slaap zien te vallen met je hoofd de andere kant op, om de schade te beperken.
Het was gaaf Sydney weer binnen te rijden, bijna als een home coming. De managers van Virgin Backpackers herkenden me meteen en gingen direct de lijst af van mensen die er drie maanden geleden ook waren. Die middag kwam ik de jongen tegen waarmee ik in de pick up shuttle van het vliegveld naar het hostel had gezeten. Dat was erg grappig, je verwacht gewoon niet dat je elkaar nog zal tegenkomen. Zo kwam ik nog wat 'oude' bekenden tegen in het hostel en kreeg ik 's middags een telefoontje van Penny (van de Tassie trip) dat ze zich zojuist in dezelfde dorm had geinstalleerd. Ik hoef me hier dus niet alleen te voelen.
Ik dacht aan een verkwikkende douche (alwaar ik nog bijna opgesloten raakte in de douchekabine, maar gelukkig wist uw heldin-zonder-sokken-maar-met-handdoek zich te bevrijden) + tandenpoetssessie genoeg te hebben om klaar te zijn voor Sydney en ging ik erop uit voor de zoveelste wandeling. Het weer is geweldig: graadje of 23, praktisch onbewolkt. De uitzichten waren weer prachtig, de Botanical garden overweldigend, de stad levendig, maar mijn lijf was zoooo moooeee! Gelukkig hielp een siestaatje me er overheen.
Morgen gaan we zeilen met een aantal Virgins (hostel people, that is) door Sydney Harbour.
Man, wat vliegt de tijd... Het is als de dag van gisteren dat ik hier aankwam met het vliegtuig en aan mijn grote avontuur begon. Aanstaande donderdag gaat het Oz-gedeelte van mijn avontuur hier ook eindigen, als ik het vliegtuig naar LA pak.

Confession time. Echt onverwachts is het niet: drie maanden look but don't touch, verleiding alom, zoveel te grijpen...
Affijn, vandaag dus flink uit de band gesprongen: eindelijk gigantisch geshopt! Melbourne is dan ook de stad der shop-zonden, zoveel geweldige shops met nog niet eens zulke gigantische prijzen. Score: 1 BH, 1 zonnebril (daar de andere uit elkaar is gevallen), 2(!) broeken, 1 rokje en 1 legging(!!). De reden waarom ik nu pas shop is simpel: anders had ik er het hele land mee door moeten slepen.
Oja, gisteravond, op weg terug naar het hostel na weer een veel te lange internetsessie, stond ik ineens oog in oog met een possum! En even later met twee possums! How cute... Nu heb ik bijna alle coole Ozzie beesten gezien. Behalve een iguana en Steve Irwin (the Crocodile Hunter- maar zo cool is hij nu ook weer niet: Ozzies haten hem!).
2.53am... kom net terug uit immer levendig Melbourne, niet geheel helder. Het is hier echt gaaf: het hostel is supergezellig en zo zijn de mensen. Maar nu is het bedtijd! Moet morgen op tijd op om een ketting te kopen...

Zal je altijd zien: heb je zoveel te vertellen, heb je geen internet. Nou ja, een weekje cold turkey (denk John Lennon afkick geluiden in 'Cold turkey') kan vast geen kwaad. Waar te beginnen?
In Adelaide, in bed. Ja laat me je meenemen naar die bewuste vroege morgen. Waarop ik om 5 uur gewekt werd door het allerminst lieflijke piepen van mijn mobieltje. SMSje van Roos... ik op 3FM? Huh wat? TeruggeSMSt: "Ik droom net dat ik een heel leuk SMSje van je kreeg..." Het was geen droom - ik heb het bewijs nog in mijn telefoontje. Wauw! Dat is raar. Ben je dan nergens veilig voor de Nederlandse radio? ;) Ik sta zelfs al met mijn rare hoofd op de 3FM site. (al ben ik geloof ik de laatste die het ziet!)
Vorige week woensdag vloog ik van Adelaide naar Hobart, Tasmanië, om daar de volgende dag aan een zes-daagse tour te beginnen. Mijn verwachtingen waren torenhoog, na het onbeschrijvelijke Western Australia avontuur. Het begon goed. De groep was leuk en de tourguide, Matt, okee. Eerste twee dagen waren prima, al viel me wel op dat Matt veel minder vertelde over de geologie, historie en biologie van Tassie. Dat werd alleen maar minder toen op de avond van de tweede dag er een Amerikaans meisje bijkwam. Matt had haar al aangekondigd als very energetic, great fun, blabla, dus ik had al een vreemd vermoeden. En ja hoor, natuurlijk was dit gewoon een tourspeeltje voor Matt. Opzich niets mis mee, ware het niet dat ze serieus dachten dat wij het niet doorhadden en dus heel omslachtig deden, hij en Christina zich volledig isoleerden van de groep en wij dus in feite geen tourguide meer hadden. Hij was echt egoistisch. Maar anyway: Tasmanië is echt fantastisch mooi. Het landschap doet erg denken aan dat in Lord of the Rings, maar deed soms nog spectaculairder aan. Ik hoop dat ik het een en ander wat heb kunnen vangen in mijn fotografische kunsten.
Nu ben ik in Melbourne en ik verblijf in de roemruchte 'Nunnery Backpackers'; een heel vriendelijk, gezellig hostel vol met reli-kitsch. Echt iets voor mij! Ik blijf hier tot zondagavond. Dan neem ik de bus naar Sydney alwaar het Oz avontuur toch echt gaat eindigen. Maar tot die tijd vermaak ik me hier nog even en hopelijk zie ik morgen mijn twee vriendinnetjes van de Tassie-tour! O wat komt 10 april angstaanjagend snel mijn kant op...
PS: en als je denkt dat je het allemaal wel doorhebt, met die zomerse temperaturen in 'onze' winter, dan gaat hier net de wintertijd in. Dat is echt raar!

Ik begin al te wennen aan het koelere klimaat hier in Adelaide. Inmiddels logeer ik al een paar dagen bij een dame die ik voor het gemak maar tante noem, want het is wat ingewikkeld om uit te leggen. Ze is in ieder geval heel lief en gezellig en het is een lekkere break van het backpackersgebeuren.
Woensdag kwam ze me ophalen in Adelaide en ze vroeg me wat ik wilde doen. Ik antwoordde dat ze me kon opsluiten in een kast, als ik The Southern Cross Replica (HET vliegtuig waar mijn opa aan heeft meegebouwd) maar zou zien. Omdat het toch op weg was naar haar huis konden we er meteen wel even langs! Bovendien wisten we natuurlijk niet of we een afspraak moesten maken om het ding te zien… Het tegendeel bleek waar. Ik stelde me in de hangar op Parafield Airport voor als the granddaughter of Henk van Thienen en meer uitleg bleek niet nodig. Tante Thea en ik werden warm onthaald en voorgesteld aan George Barnes, die destijds engineer was van het project. Ook hij bleek blij verrast en leidde ons naar de kist. Ik, sneu als ik ben, werd natuurlijk emotioneel en het was allemaal erg unreal. Ook ongelovelijk hoe kwetsbaar het vliegtuig eruit zag: mutliplex met zeil. Dat laatste was vooral goed zichtbaar aan de afgebroken vleugeltip (opa’s werk!). Toch hopen ze zeer binnenkort aan de restauratie te beginnen en dan is het plan om nog een keer de route van James Kingford Smith te vliegen. Als ze het eind jaren 20 konden, kunnen ze het nu ook! The Southern Cross zal dan ook naar Nederland komen. Op The Southern Cross Replica site* zal te zijner tijd alle info te vinden zijn.
We ontmoetten er nog twee mannen die destijds aan het project gewerkt hadden en toen we weggingen werden we overladen met memorabillia, waaronder een heel cool kid-size t-shirt (dus pas ik em!) met een ‘Southern Cross Replica Supporter-print’ erop.
Verder leef ik even een paar dagen suburbia life en koken mijn tante en ik gigantische maaltijden met zoveel mogelijk groente en heb ik een ‘guaranteed bedbug free bed’. Vandaag ben ik mee uit genomen door haar broer en zijn vrouw en zij hebben me veel van de omgeving laten zien. Erg leuke mensen dus daar heb ik ook een gezellige dag mee gehad.
Gisteravond hadden Linda, een studievriendinnetje, en ik afgesproken en het was echt superraar om elkaar aan de andere kant van de wereld te ontmoeten. Bovendien waren haar vrienden ook heel leuk (twee ervan had ik al leren kennen toen ik zelf in dat hostel zat, dus dat was wel toevallig). We hebben meegegeten van de hostel barbie en gekletst tot laat.
Morgen ga ik naar de Barossa Valley, waar alle wineries en de zogenaamde ‘Whispering Wall’ zijn. Woensdag vertrekt mijn vliegtuig naar Hobart, Tasmanië, waar ik een zes daagse tour ga doen. Zin in!
(* site blijkt nu offline te zijn, maar komt binnenkort weer online!)

Ik begon het treinen al te missen. In feite is het namelijk een goede gelegenheid om wat te relaxen, lezen, eventueel huiswerk te doen en weg te doezelen. Nu heb ik mijn portie wel weer even gehad. 42 uurtjes op de rails is toch wel wat veel van het goede...
Op maandagochtend 11uur begon de Indian Pacific aan zijn 4300 kilometer lange rit. Slechts twee keer stopten we om 'te luchten'. Slapen deed ik op de grond in mijn slaapzak (met mijn hoofd natuurlijk precies boven een wiel met klompje) en zoveel mogelijk. Toch zal ik niet klagen. Het was zwaar, maar weer een avontuur. Niet dat ik het snel weer zou doen, maar ik zal het ook niemand afraden. Moneywise is het helemaal fantastisch: 2 voor die afstand... probeer dat in Nederland maar eens! (ja okee, ik snap dat je niet meteen staat te springen om 100 keer op en neer NL te rijden nu, maar you know what I mean).
Vanmorgen om 7uur rolden we eindelijk het station van Adelaide binnen. En daar wachtte me iets wat ik lange tijd niet meer gevoeld had: kou en regen! Wat??? Da's schrikken... Door mijn getreuzel op het station moest ik ook nog extra lang op transport naar een geschikt hostel wachten dus dat schoot ook niet op. Om 10uur had ik een lange douche sessie gepleegd en mijn ontbijtje binnen: tijd voor een powernap. Pas om 12uur kwam ik er weer uit. Half slapend trok ik Adelaide in op zoek naar koffie. Toen de papercup voor me gezet werd en ik het ding wilde oppakken, glipte hij uit mijn handen en belandde de hete koffie op mij. Ik was nog zo numb van de reis dat ik niet eens de juiste emotie voor de situatie kon vinden. Een kwartier later wist ik dat het de 'auw-emotie' moest zijn, maar toen was het een beetje laat om alsnog te gaan janken. Ik werd namelijk direct naar achter gedirigeerd om mijn arm een half uur onder stromend water te houden, kreeg ijs in een theedoek, maakte een aangenaam praatje met een aangename medewerker, kreeg een nieuwe koffie (nieuwe kansen!) en zelfs mijn geld terug. Dat laatste vond ik wel erg overdreven, maar okee. Toch wat meer first aid moeten toepassen op mijn hevig blarende arm moeten toepassen, maar het zal wel goed komen.
Morgen word ik hier opgepikt door een familielid, dat hier vlakbij woont. Wow een huis, dat zal wel effe wennen zijn. En één dezer dagen ga ik eindelijk het vliegtuig van mijn opa zien!

Echt verrassend is het natuurlijk niet: dat ik na twee weken vol avontuur en plezier nu echt doodmoe ben. Maar wel uiterst tevreden doodmoe. De laatste keer dat ik hier typte is alweer bijna een week geleden. Toen was ik in Broome, waar we gestrand waren en niet verder konden. Nu ben ik sinds woensdag weer terug in Perth. O jee, nu moet ik natuurlijk met een excuus komen voor al die dagen dat ik jullie heb verwaarloosd... Mijn excuses, het blijft hier gewoon te leuk. Zelfs de terugrit (ca. 3500km tuffen in 3 dagen) was te gek omdat we het zo leuk hadden en we nog wat meer nachten konden doorbrengen in swags.
Het waren echt twee super intense weken. Ik kan niet wachten tot ik alle foto's heb. Vooral die van een hilarische, doch licht beschamende nacht aan het strand zullen eh, bijzonder zijn.
Gisteren kwamen we Blair, de tourguide van de trip Perth-Broome tegen in het hostel. Die liep daar nog wat rond te darren op zoek naar zijn verse scharreltje (Frans meisje dat de tour deed...) en vroeg of we zin hadden om te gaan indoor rock climben. Sure! Nou ja, ik dan - Cath had nog teveel trauma's van de Miracle Mile. Uiteindelijk hebben alleen Blair en ik geklommen en Cath ging mee kijken. Ik was lekker fanatiek en eindigde bezweet en onder het magnesiumpoeder. Erg leuk wel.
Catherine kwam met het idee om naar Rottnest Island te gaan en dan te kamperen in mijn tentje. Zelfs toen ik haar vertelde dat de gemiddelde deurmat een grotere oppervlakte heeft dan mijn tentje bleef ze enthousiast en ging ik overstag. Whooohooo! (=bushgirl kreet) Op naar Rottnest! Op de ferry durften we aan elkaar op te biechten dat we eigenlijk wel heel erg moe waren. Toch hebben we een toffe dag gehad: lekker rondgefietst (oe, da's lang geleden), quokkas (=grappige beestjes) gezien en een beetje gerelaxed. Het zat ons alleen weer niet mee wat betreft de planning, want op het eiland bleek er zelfs geen plaats te zijn voor mijn deurmatgrote tentje. Dus zijn we nu weer terug in Perth. Nackered...
Het is echt moeilijk deze dagen. Ik heb ineens zoveel leuke mensen om me heen en elke dag moet je weer van één of meer afscheid nemen. Het is zelfs zo erg dat Cath en ik overwegen om morgenochtend om 6.30u naar het startpunt van de tour te gaan om Blair gedag te zeggen. Alleen de gedachte aan zijn geschokte gezicht is al geweldig: Yeah, we're coming with you to Broome!

JAAAAAAAAA! Ze leeft nog! En hoe... I'm a bushgirl, and enjoying it!! Vorige week zondag vertrokken we en nu hebben we zo'n 3700 km afgelegd. Onderweg zoveel gezien en gedaan, waarvan het meest waanzinnige de Miracle Mile was. Miracle Mile maakt deel uit van Karijini National Park, en is één van de oudste, if not de oudste formatie in de wereld. In feite zijn de rotsen van ijzer. We hebben het hele ding afgewerkt en ik kan niet beschrijven hoe het voelde om zoveel adrenaline door mijn lijf te voelen gieren. Sommige plekken waren echt shit scary. Denk aan 30 meter drops als je op een smalle ledge waggelt (nee, niks geen touwen enzo) en met handen en voeten tegen de wand drukkend je voortbewegen boven watervallen en 5 meter naar beneden springen in het water. Ik ga hier later nog veel meer over schrijven want het was zo fantastisch.
Helaas gaat deel twee van de tour niet door. Een cycloon heeft zoveel regenval veroorzaakt dat veel wegen tussen hier, Broome, en Darwin onbegaanbaar zijn. Daarom ga ik vandaag met een groot deel van de groep weer terug naar Perth. Drie dagen rijden... wicked country. Ik moet gaan, de bus wacht (nu nog wel). Kus van een zeer voldane bushgirl met ontelbaar veel muggenbeten.

Ik word steeds blijer van deze stad. Het is hier echt te gek en ik zou hier wel langer willen blijven. But the journey continues, en daarom zal ik hier morgen moeten vertrekken.
Gisteren heb ik de stad verkend door de Red Cat, de gratis bus in Fremantle, te nemen en hier en daar een kijkje te nemen. Zo kwam ik onder andere bij het Leisure & Arts centre, wat gevestigd is in een voormalig gekkenhuis (-...vul hier u ontzettend grappige opmerkingen in ;)...-). Er waren exposities te zien van locale kunstenaars. Mooie dingen gezien, blij dat ik niet rijk ben: scheelt een hoop gesleep.
Ook stapte ik uit bij South Beach. Ik heb al continue associaties met Nederlandse badplaatsen in deze stad en het strand maakte het af. Het enige verschil is dat de stranden zelf vrij smal zijn en het water een stuk warmer. Al dobberend zag ik op een afstand van ca. 30 meter een paar dolfijnen langszwemmen. En dan weet je weer dat je niet in Katwijk bent :)
Op het strand viel ik in slaap. En er zijn slimmere dingen die je kunt doen dan dat. Ik weet niet eens hoelang ik geslapen heb, maar dat mijn billen nu rood (met een hobbelige witte streep van mijn broekje over het midden- "Ik ben Saskia Videler, 23 jaar en ik doe de Canadese vlag na..") en pijnlijk zijn, dat is me niet ontgaan. Ouch.. Ik had inmiddels al een aardig kleurtje, maar ja, die eeuwige witte zones he. De zon was in ieder geval lekker fanatiek: UV factor 10, wat staat voor 'extreme'. Bij deze introduceer ik een nieuwe extreme sport: extreme sunbathing.
Het houdt wel in dat ik vandaag niet zo veel doe. Ik ben wel even naar de markt geweest maar dat viel tegen. Veel erger was het snoepwinkeltje waar ik als door een magneet naar binnen werd gezogen. De potjes en zakjes vol kleurijke snoepjes en lollies en zuurstokken deden me watertanden. Helemaal toen ik eenmaal binnen zag dat alles hier handgemaakt werd. Een werkblad lag bezaaid met transparante, robijnrode, steenvormige snoepjes en na één proefexemplaar van deze 'hot cinnamon candies' was ik verkocht en besloot ik mijn genot te verlengen door een zakje te kopen.
Morgen ga ik terug naar Perth om daar één nachtje te slapen. Op zondagochtend moet ik om 6.30am op het station zijn... echt iets voor mij (not)
PS: vandaag ben ik halverwege mijn totale reistijd!

Even backpackers need a day off, every once in a while. Toen ik vanmorgen wakker werd was ik echt bloedchagerijnig. En wie mij beter kent weet dat het geen pretje is om mij in die staat in de buurt te hebben. Tijdens mijn spartaanse ontbijtje besefte ik dat ik weer even wat alleen moest doen. Zo continue onder de mensen zijn en toeristische dingen doen is leuk, maar to a certain extend. Dus cancelde ik mijn dagje naar Rottnest Island met Eva (ook voor haar bestwil ;)) en liet me overhalen tot een paar koppen koffie. Orla, een vrouw uit Zuid Ierland kwam toen met het idee om naar een yoga uurtje te gaan en daar hoefde ik geen seconde over na te denken! Een beetje gestretch zou me vast goed doen. En dat deed het ook. Het waren de best besteedde dollars van de week. Niet dat ik lekker soepel was: man ik leek wel een hark. Maar toch hielp het gigantisch.
In de supermarkt haalde ik een literfles vruchtensap en al drinkend verkende ik Fremantle. Ik voelde me weer helemaal terugkomen in de reissfeer en een glimlach was al snel niet meer van mijn gezicht te branden. Heerlijk, weer even op mezelf zijn, doen wat, zolang en hoe ik wil. Heb ik blijkbaar nodig. Spelende vrouw heeft weer wat geleerd :)
Fremantle is een heerlijk plaatsje. Het is knus, maar tegelijkertijd is er genoeg te zien en te doen. Voor het eerst voelde ik dat ik in een plaats was waar ik me eventueel zou kunnen settelen. Niet dat dat aan de orde is, maar toch vraag je je tijdens het reizen al snel af of je een plaats als je thuis zou kunnen maken. De zon scheen en een zeebries was voelbaar op open plekken in de stad. Blootsvoets en voldaan liep ik rond etenstijd pas weer terug naar het hostel.
Ik speelde al een tijdje met de gedachte, maar nu moest het er toch echt van komen: I needed a hair cut. Na vele kapperscursussen te hebben bijgewoond als model, durfde ik het aan. Ik maakte mijn haar nat, nam mijn vijf centimeter kleine opvouwbare schaartje en liet me begeleiden door de stemmen van Richard en Kimm Koffijberg in mijn hoofd. "Ik trek een hoefijzer langs de tempels en met mijn nagelschaartje knip ik vervolgens de passeetjes tussen mijn vingers in, zodat een piekerig effect ontstaat...". Geschokte blikken van mijn kamergenoten en een wild kapsel waren mijn deel. 'T is best geslaagd, al zeg ik het zelf. Foto's volgen, ooit :)

O wat heerlijk dat de luchtvochtigheid hier niet zo enorm is! Echt bizar, al die klimaten hier. Ik maakte ook een stop over bij Ayers Rock (heb ik die ook eens gezien) en daar was het waaarruum! Beyond belief! Een half uurtje later vertrok mijn aansluiting (lief klein vliegtuigje dat angstaanjagende geluiden maakte bij opstijgen en landen, maar dat schijnt te horen) naar Perth.
Ik verblijf echter niet in Perth zelf, maar in Fremantle: 30 minuutjes treinen van Perth. Het is hier erg sfeervol en het heeft een erg Europese feel, vreemd genoeg. Het was trouwens nog een tour om hier te komen, want vanaf het domestic airport wordt je als backpacker echt totaal niet begeleidt. Nou ja, beetje zelfstandigheid kweken. Er reden shuttles, maar die kosten en dat vind ik best veel. Dus stak ik mijn duim in de lucht en binnen een minuut had ik een lift naar Perth Central Station.
Vandaag heb ik met Eva, een leuke Duitse dame, Perth verkend. Perth blijkt weer een compleet andere stad te zijn als wat ik hiervoor gezien heb. We hebben in ieder geval veel moois gezien en genoten van het weer.
Vervolgens zijn we naar Cattlesloe getreind, wat op de route ligt naar Fremantle, en daar hebben we een mooie zonsondergang gezien vanaf het strand.
Het is onvoorstelbaar hoe groot en gevarrieerd dit land is...

En voor je het weet ben je weer een paar dagen verder. Okee, waar was ik...
De Yongala was geweldig. Het was fantastisch om te zien wat de natuur voor kunstwerk weet te maken van een wrak als Yongala. Er was veel marine life: van barracuda's tot een schitterende grote zeeschildpad (die een stukje met ons meezwom - magisch!) en kwalletjes (ouch!) en zelfs een zeeslang. Toch voelt het wel een beetje raar: als je je bedenkt dat alle 120 opvarenden vergingen met het schip. Je voelt je dan wel een beetje een indringer. Maar al met al wat het zeker de moeite meer dan waard. En bovendien heb ik er mijn Advanced Diver Certificate gehaald - whhieeehaa!
De volgende dag vertrok ik van Magnetic Island naar Mission Beach. Mission Beach is een klein dorpje, wat wel weer een verademing was na alle 'backpackerplaces'. Ik verbleef er in the Treehouse, wat echt een zeer prettig hostel was. Midden in het regenwoud (met alle insecten van dien..), dus moest ik er de volgende ochtend een regenwoudwandeling maken. Ik was met twee meiden en we hebben zelfs een boomkangaroo en een cassowarry gezien (zoek die maar op in je Grote Dierenboek ;)).
Wel vond ik sommigen daar wat 'geforceerd relaxed', wat natuurlijk een averechts effect heeft.
Gisteren kwam ik aan in Cairns, wat op mij overkwam als het zoveelste stadsplaatsje, dus ik ben er niet al te rouwig om dat ik nu op het vliegveld zit. Zometeen vertrek ik naar Perth, alwaar ik over een paar dagen mijn safari naar Darwin begin. Dat wordt vast tof.
Oja, wil je me achterna? Volg dan het spoor van handoeken: heb vandaag weeeer een handdoek laten liggen in het hostel. Hoe slim...
Okee, got

Pff, gisteren was ik wat gestressed. Ik moest zo haasten om nog het een en ander te regelen en te ontbijten voor ik mijn bus kon pakken naar Townsville. Eenmaal daar bleek de stad een shithole. En dat terwijl de hometown van the Powerpuff Girls ook Townsville heet...
Ik verbleef er in het YHA boven de bus transit. Zoals iedereen die langs Townsville komt. Vanochtend daar weer uitgechecked en de ferry genomen naar Magnetic Island. Mooi dat het hier is! Ik heb eerst wat gezwommen, toen een siestaatje genoten en vervolgens een flinke wandeling gemaakt langs de forten op het eiland. En ja hoor: een koala in het wild gezien! Helaas geen death adders of kangaroes. Volgende keer beter..
Morgen ga ik alsnog duiken naar de S.S. Yongala, wat wordt gezien als één van de beste duiksites ter wereld. Dat beloofd wat. Ik hoop dat ik haaien te zien krijg. Tijdens de nachtduik zagen we wel een heel tof klein haaitje. De dagtrip impliceerd wel weer vroeg opstaan: 6.30 de bus pakken voor het hostel- ouch! Ik ga mijn bed maar weer eens opzoeken.

Can I just say: that was fucking wicked? It was! Man, ik heb echt drie ongelovelijk gave dagen achter de rug. Maarliefst acht maal de zee in geplonsd en gewichtsloos rondgezwommen langs de inmense koraalrifwanden. Na het afronden van mijn Open Water Course besloot ik toch maar meteen door te gaan naar het volgende level en daarmee ben ik nu een Adventure Diver. Klinkt stoer, niet? Als Adventure Diver kan je ook nachtduiken (vreeeemd!) en diep duiken (30m in plaats van 18m). Dat laatste was ook heel weird, omdat je rond 25m diepte de eerste effecten kan merken van nitrogen narcosis: een vrij onschuldig verschijnsel zolang je je grenzen kent en samen bent met een niet al te 'narced' buddy. Ik voelde dat ik wat licht was in mijn hoofd, alsof ik een paar drankjes op had, en ik was trager met het uitvoeren van motorische testjes op 27m diepte. Heel grappig.
De boot was ook zeer okee en het eten was fantastisch en ruim voorhanden. Veel gezopen werd er niet want aan het eind van een dagje duiken is dat het laatste waar je aan wilt denken!
En ja Roos, ik was zo stom om eenmaal met mijn snorkel in mijn mond naar beneden te willen gaan. Denkend, "Goh, waarom komt er nou water door mijn regulator?" hoe intelligent...
Heb ik trouwens al gezegd dat het geweldig was?

Gisteren begon de duikcursus met een halve dag theorie in een klaslokaal en een halve dag praktijk in het zwembad. Gelukkig is de theorie gewoon een kwestie van logisch nadenken en de praktijk niet zo ingewikkeld als het er misschien uitziet. Ik beheers alle vaardigheden, had in no time mijn examen afgewerkt en slaagde cum laude! Toch leuk :) Nu alleen nog onthouden adem te halen. Over een half uurtje word ik hier op de hoek opgepikt en varen we uit. Morgenochtend zullen we aankomen op het Outer Reef van het welbekende Great Barrier Reef en ga ik met vissen stoeien. Joepie, ik heb er zin in!!

Ik ben nog steeds in Airlie Beach. Zondag ben ik naar het duikcentrum gegaan om informatie te verkrijgen over mijn duikcursus. Daar moest ik de rest van het bedrag betalen en pasfoto's laten maken voor op mijn PADI-duikcertificaat. Ook kreeg ik huiswerk: 178 pagina's leeswerk! Met overhoringsvragen! Vrijdag examen! Whaaaaaaaaaaa! Ik ben echt blij dat ik de boel niet een dag van te voren pas heb opgehaald, want zo snel lees ik niet. Gelukkig is het wel vrij logisch: nooit je adem inhouden, equalizen... en wat technische toestanden waar ik u hier niet mee zal vermoeien ;)
Airlie Beach is okee, maar wederom vrij toeristisch. Het is zo moeilijk om origineel te zijn hier, om 'off the beaten track' te gaan. Zeker als je geen eigen vervoer hebt (zoals ik), rij je van backpackerresort naar backpackerresort. Gisteren ben ik naar het nabijgelegen dorp Cannonvale gelopen. Niet dat dat zo'n bijster bijzonder dorp is, maar ik was tenminste even weg van de clubs, bars en hostels. Bovendien vond ik er een gigantische en veel goedkopere supermarkt dan in Airlie. Ik nam me voor om dat vaker te doen, gewoon even ontsnappen aan de backpackerhassle, als ik ergens langer dan één nacht zou blijven. Zo had ik immers ook het bijzondere Belongil bij Byron Bay ontdekt...
Bij het book exchange centre ruilde ik mijn exemplaar van "Zuiderkruis" door Pauline Slot (heel aardige roman) in voor Douglas Adams' "Dirk Gently's Holistic Detective Agency". Ben er net in begonnen maar het is nu al grappig.
Hebben jullie allemaal de superzoete koalafoto gezien in de foto sectie? Pas op je glazuur! Maar ik vinnem leuk geworden.

Ze is terug! Nou ja, op het vaste land dan. Fraser was eh, een avontuur. Picture this: negen personen in een 4x4 (da's cool), een mooi eiland (ook niets mis mee), niet-waterdichte tenten (hoe vaak regent het hier nou) en... een cycloon. Yep, we did Fraser the alternative way! Het regende gigantisch (ook in de tent) dus alles was binnen een dag nat en ging stinken. Gelukkig was onze groep erg leuk en hadden we het toch ernstig naar ons zin. Maar zo'n eiland komt toch beter en paradijselijker over bij zon. Toch heeft de regen ons niet weerhouden van zwemmen in de meren, in Eli Creek (dat was echt fantastisch! Heel helder water dat je in een stroompje langzaam door het woud voert) en de Champagne Pools. Je kan niet zwemmen in de zee, want er zwemt hier allerlei gespuis: van stinger jellyfish tot haaien. De Champagne Pools is een door rotsen omgeven poel, direcht aan zee. Dus het water kan er wel in en uit, maar de haaien kunnen niet bij jou. En de gigantische golven slaan stuk op de rotsen zodat het water in de poel bruist, echt te gek.
Ook zijn we vroeg (4.30u) opgestaan om de zonsopgang vanaf Indian Head te bekijken. Dat vroege opstaan was zo erg nog niet, want als je moet slapen in zulke omstandigheden (ik was al naar de frontseat van de 4x4 verkast, daar had ik helemaal geen bewegingsruimte maar het was tenminste redelijk droog) dan ben je blij als je er uit mag. Later die ochtend vielen Isabelle en ik op het strand in slaap. Na een uurtje werd zij gewekt door een dingo die aan haar gezicht snuffelde. Dat was echt bizar. Dingo's zien er erg ongevaarlijk uit. Het zijn mooie beesten om te zien. Maar ze zijn toch echt wild en meer wolf dan hond, dus je moet echt wel voorzichtig zijn. Net als met de wilde paarden die er rondlopen. Wij hebben geen problemen gehad met dingo's of ander wild. Een jongen uit een andere groep vond het nodig om een gigantische spin op te pakken en naar iemand te gooien en werd daarbij zelf gebeten. Het was geen giftig beest, zijn duim werd een beetje gevoelloos, maar dat gaat weer over. Erg stomme actie.
Twee van de USA dames gingen toch even klagen over het feit dat ze ons zo onvoorbereid op weg hadden gestuurd. Je mag toch wel een zekere begeleiding verwachten bij een guided tour, niet? Zo hadden we toch allemaal extra neer moeten tellen voor een nacht in het hostel (twee nachten in de regen was ons iets te gortig) en een meisje was ziek geworden. Uiteindelijk kregen we allemaal een gratis overnachting in Hervey Bay of in Airlie Beach. Toen de dame, die eerst nog zo vriendelijk leek, zei dat het vast aan onze groep lag, koos ik eieren voor mijn geld en boekte ik de bus voor die avond naar Airlie. We genoten nog gezellig samen (ja met onze 'slecht samengaande groep' ;)) van een zelfbereidde maaltijd (echte aardappelpuree! broccoli! champignons!), waarna de helft van de groep, waaronder ik Noordwaarts gingen. De busrit duurde zo'n 12,5 uur. Maar omdat je 's nachts rijd en ik toch al moe was van Fraser sliep ik best. Om 10.30am kwamen we aan in Airlie Beach en liep ik op de auto-piloot naar het busje van het hostel waar ik inmiddels vier gratis overnachtingen voor had gescoord (drie middels de deal bij de travel agent en die ene als compensatie voor Fraser).
Ik was blij te constateren dat in Airlie een soortgelijke sfeer hangt als in Byron Bay. Byron Bay was hippie-achtiger en iets gezelliger, maar ik ga me hier de komende week wel vermaken. Aanstaande donderdag begint mijn duikcursus en vrijdagnacht vaar ik uit om bij het outer reef te gaan duiken.
As for today, ik ga lekker luieren. Zo eerst een stukje hardlopen (lees: poging doen tot ") en hopelijk komt zo mijn bikini met de bus, want die had ik (sliiiiiim!) aan de waslijn in Hervey laten hangen.

PS: Heb je de nieuwe foto's al gezien? Check onder 'Foto's' -> Foto's van Saskia zelf.

Superkort berichtje: ik zit nu in Hervey Bay en morgen vertrek ik voor 3 dagen 4WD safari op Fraser Island. Donderdag zal ik jullie er alles over vertellen!

Vrijdagmorgen vertrok ik uit het fijne Byron Bay. Mijn grote rugzak verdween in het laadruim van de Greyhoundbus en zelf vond ik een plekje vooraan bij het raam. Terwijl het landschap aan me voorbijtrok speelde het CDtje met onder andere Belgenpop op mijn discman. Na drie nummers Das Pop moest ik toch echt doorzappen naar iets anders, want, ook al ben ik al lang en breed over mijn Das Pop-manie heen, ik voelde tranen branden achter mijn ogen. Alles leek ineens zo ver weg... Backpacken is heel leuk en je leert zo veel mensen kennen, maar toch is het niet als thuis. Op dat moment voelde ik me heel klein, niets meer dan tumbleweed dat duizenden kilometers wordt voortgestuwd door een vreemd land. Geen naam, geen verleden, geen toekomst. Perspectieven veranderen als je aan de andere kant van de wereld zit. Het is wel ongelovelijk leerzaam en ik heb ook absoluut geen spijt dat ik hieraan ben begonnen.

Goed, ik was dus op weg naar Surfers Paradise. Na een rit van twee uur was ik daar. Het bleek in alle opzichten anders dan Byron. Was Byron nog een vriendelijk dorps plaatsje - Surfers is een toeristenstek pur sang. Torenflats, bewoond door vakantiegangers bepalen de skyline van Surfers. Toch bleek het hostel erg cute. Het was een elfachtig houten gebouwtje met een zwembad en mangobomen in de tuin. Dat is raar: in Holland sneeuwt het en klagen we maar al te graag over de regen. Hier heerst de ergste droogte sinds 100 jaar, maar vallen de rijpe mango's letterlijk uit de lucht.
Ik bleef maar één dag in Surfers en dat was ook echt lang genoeg. De volgende dag nam ik de bus naar Brisbane. En jawel, daar regende het. Vreemd land. Door de regen maakte Brisbane een nogal mistroostige indruk op me. Natuurlijk kwam ik de eerste uren weer niet verder dan het winkelcentrum. Ik houd nogal van originele kleding en wat dat betreft kan je hier je lol op. Maar goed, ik kan toch niets kopen voorlopig. Want elke gram telt als je backpacked.
Vandaag is het dan zover: ik ga met koala's knuffelen! In Lone Pine Koala Sanctuary kan dat. Dat zal me wel weer een rolletje kosten ;)

Oooow het is hier zoooo fijn. En ik doe toch zoooo weinig! Nou ja, ik heb de was gedaan vanmorgen. Vreemd hoe zoiets stoms je toch een voldaan gevoel kan geven. En ik loop veel rond. Zo ben ik vandaag naar het nabij gelegen Belongil gelopen. In Belongil hangt een nog grotere good-karma-feel, maar er zijn geen toeristen (!!!). Mijn armbandje stond op het punt het te begeven dus heb ik het daar gerepareerd. Het geluid van de telefoon die op een gegeven moment rinkelde klonk er zo misplaatst.
Ik liep terug naar Byron over het strand. Eindelijk kon ik het warme 'squeeking' zand en de heerlijk heldere zee weer in! Om me daarna meteen weer in te smeren met factor 45, maar okee. Lopend langs de waterlijn vielen me de gaatjes in het zand op. Toen ik met mijn vinger naast zo'n gaatje in het zand porde werd mijn vermoeden bevestigd: ik was in schelpdiertjes-suburbia. Als een kind heb ik gefacineerd getuurd naar deze organismen in actie: hoe ze zichzelf het zand in trokken nadat ze door de zee waren blootgelegd.
Back in town heb ik weer rondgekeken naar een betaalbaar rokje of shortje. Het enige korte dat ik hier heb is mijn tartan-rokje en dat combineert niet altijd geweldig. Bovendien is het hier niet echt een fashion item (is dat het wel in Nederland dan, Sas?) en dus denkt men nog al eens dat ik Schotse ben ;)
In het hostel had ik ineens een bovenbuurvrouw in het stapelbed. Ze heet Hilde en komt uit Noorwegen. Ondanks de jetlag van de busrit uit Sydney was ze wel te porren voor een DIY-dinnertje. Het werd een fantastische combo van pasta met Italiaanse kazen (ja natuurlijk instant!) een originele salade en een stuk brood. Mam, je zou zo trots op me zijn als je het zag! Grappig is dat toch, dat je pas echt moeite doet voor een maal als je het deelt met iemand.
Vanavond ga ik waarschijnlijk niet uit. Hilde en ik hebben net biertjes gekocht en delen het voornemen deze gezamelijk te nuttigen op de veranda. Morgen wel party night hoop ik! Off to C-Moog again! Ik was daar afgelopen zondag met de Macedoniers van kamer 20. Zo'n goede avond gehad. Ik was blij een andere tent te treffen dan Cheeky Monkeys (ik noem het liever Cheesy Monkeys) - al kan ik niet ontkennen dat ik daar op een tafel heb gedanst, maar dat terzijde. In C-Moog draaiden ze old-skool hiphop-related en dat vloeide later over in electro-toestanden.
Goed, enough for now, het bier wacht!

Ik zou jullie zooooo jaloers kunnen maken met al mijn verhalen over hier. Ach weet je wat, laat ik dat gewoon doen! Te beginnen met -hoe cliché- het weer. Dat is heerlijk: het is hier een graad of 35, maar het is absoluut niet benauwd. De flora en fauna blijven boeiend: op de electriciteitskabels zitten hier geen spreeuwen maar een soort papegaai-achtige vogels. Alleen het kruipend grut mogen ze van mij achterwege laten.
Byron Bay is een klein, gezellig, backpackerstoeristisch (dus geen Costa Brava) en kleurrijk plaatsje. Er hangt een beetje een hippiesfeertje, waarschijnlijk door het nabij gelegen Nimbin, wat bekend staat als de hennepstad van het land. In de sixties was daar een festival en ze gingen daar zo uit hun dak dat ze vergaten te vertrekken en er in communes gingen wonen. Goed, you get the picture. Ik ga het skippen, zulke plaatsjes heb ik wel vaker gezien.
Gisteren even langsgedropt bij het Travel agency om te vragen wat duiken kost en wat de mogelijkheden zijn. Twee uur later kwam ik pas weer naar buiten...-met een compleet plan voor de komende 3 maanden (minus 2 weken). Als ik dat plan ga volgen maak ik een gigantische reis en krijg ik heel veel te zien van dit boeiende continent. Ook een duikcursus en verschillende interessante duikspots heeft de dame voor me uitgezocht. Ik heb nog niets besloten, maar het klinkt verdomd verleidelijk allemaal. Natuurlijk hangt er wel een prijskaartje aan het geheel. Maar then again, ik ben hier niet om te sparen. In het kort het idee van de trip:
Byron - Brisbane - Dingo (kettle farm) - Arlie Beach (=dive course Whitsunday Islands - Townsville (shipwreck dive) - Magnetic Island (koala's spotten!) - Cairns ->vlucht naar Perth - guided tour overland naar Darwin ->vlucht naar Adelaide - Melbourne - Hobart - 6 dagen Tasmania - Hobart - Sydney. Kan ik er nog een maandje of 4 bij boeken?
As for now: ik ben me lekker aan het aanpassen aan het ritme hier. De hangmat en ik zijn erg aan elkaar gewaagd en ik slenter wat door de stad. Gelukkig zijn mijn voeten al weer bijna in normale staat, dus kan ik morgen misschien eens voorzichtig het strand hier checken.

En voor je het weet ben je 5 dagen verder. Zondagavond ben ik nog zwaar uitgeweest, en dat terwijl ik nog van plan was dat niet te doen in verband met mijn vertrek naar Surf Camp de volgende morgen vroeg. Maar ja, de Sas was zwak en het bier en de wijn lekker en de mensen zo gezellig. Ik weet niet eens meer alles, wel dat ik driedubbel zag.
Ik was verdraaid nog eens an toe nog ontzettend op tijd wakker ook: 6 uur (wekker stond om 6.30 en ik moest om 8uur op Central Station zijn) dus dat was fijn. Al de surftrippers waren nog een beetje blurred door het vroege uur. Toch bleek het een gezellige groep. Naast het volgen van surflessen, veel van je plank afdonderen, superlekker eten en feesten bleek je er ook uitermate goed te kunnen verbranden. Dat laatste heb ik dan ook maar even gedaan. O ik ook met mijn bleke huid! Ik kan niks hebben, dus ik heb me sufgesmeerd met sunscreen factor 45 en zink-creme, maar toch is het me gelukt. Gelukkig nog niet eens mijn rug en schouders, maar mijn armen en benen. Ik ben de enige met een echt vette 'wetsuit tan'. Al zou ik het liever 'wetsuit burn' noemen... Ik heb momenteel zwaar opgezwollen voeten en ik ben daarom net naar het ziekenhuis geweest. Daar stelden ze me gerust dat het vanzelf zou verdwijnen en gaven ze me een steroide zalfje. Vanavond gaan we nog uit eten en daarna feesten. Ik weet alleen niet welke schoenen ik aan moet, want ik kan al amper in mijn flip-flops.
Ik ben nu in Byron Bay. We hebben op onze trip verschillende stranden aangedaan dus heb ik veel gezien. Ja ook kangaroos - zelfs eentje met een 'Joey' in haar buidel. We konden nog best dichtbij komen. Ja, die trip was al met al zeer de moeite waard.

Gisteren werd ik gewekt door een plof. Het bleek de tas van Collin uit Canada te zijn, die net was aangekomen in het hostel. We (de bewoners van kamer 16) waren allemaal nog te suf voor een warm welkom dus sliepen we nog even door.
De tent waar je ontbijt kunt scoren voor bleek erg populair. Overal in het hostel gonsde het: "Hey shall we get the breakfast?" Ik ging voor mijn eigen well-under--breakfast. Simpel geroosterd brood, gebakken eitje, tomato mustard en een kop thee.
Voor vandaag had ik niet echt een plan. Ik hoorde iets over Manly en vroeg Collin of hij zin had mee te gaan. Helaas bleek Collin niet zo leuk. Hij had nog een gigantische jetlag en wij bleken niet veel gemeen te hebben. Dus liepen we vooral zwijgend naast elkaar. Zelfs in the Botanical gardens keek hij niet op of om. Gelukkig wist ik (Leuke Saskia) Stomme Collin te dumpen bij Circular Quay. Ik nam een ferry naar Manly. Ik wist niet echt waar ik naar toe moest gaan daar maar de vaartocht was al lekker. 35graden is toch wel warm. Maar met zo'n lekkere bries op een boot, heerlijk! In Manly is niet zo heel veel te doen. Ja er is natuurlijk een strand. Daar verorberde ik een mango. Erg lekker, maar je gaat er wel vreselijk van plakken. Met een zakje herbs&spices-chips completeerde ik het geheel tot een avondmaal. Terwijl ik zat te eten werd een zwemverbod afgekondigd vanwege zeer sterke stromingen.
Na een uurtje of twee ronddolen besloot ik terug te gaan. Eenmaal terug in de haven zag ik dat ik op tijd terug was voor het Sydney Festival in the Domain (deel van the Botanical gardens). Vanavond was er een optreden van het Sydney Symphonic Orchestra. Nu ben ik niet heel erg into klassiek, maar ik kan het zeker wel waarderen. Eenmaal daar aangekomen was ik verbluft bij het zien van de opkomst. Duizenden mensen hadden zich verzameld op het grote veld. Ik vond ook een zitplaatsje. De sfeer was uitstekend: veel mensen hadden op hun kleedjes hele picknick maaltijden en over het algemeen hing er een zeer vriendelijke vibe. Na een half uurtje ging ik weer op pad naar het hostel, om vervolgens uit te kunnen gaan. Na een metertje of honderd bedacht ik me: ik vond dit leuk, waarom moest ik zonodig een pub in? Dat zou ik de komende 3 maanden toch nog zo vaak doen.. Dus keerde ik om en ging terug en bleef tot het eind. En het was fantastisch. Het concert was schitterend en helemaal mooi was het tijdens het laatste stuk toen bijna iedereen sterretjes bleek te hebben en deze aanstak. Op het podium stonden 2 kanonnen waaruit ook af en toe 'van dat sterretjes-vuur' (weet je wel :S) uitspoot en er was vuurwerk. Ik was echt blij dat ik was teruggegaan!
Terug in het hostel telefoontje gepleegd met mijn lief waarna ik naar de common room ging voor een kop thee. Daar kwam ik twee heren tegen met wie ik ook in de shuttle naar het hostel had gezeten. We hebben enorm gezellig zitten kletsen en besloten om 2uur toch nog maar even uit te gaan. Jammer dat de barren al om 3uur dichtgaan...
Uiteindelijk kwamen we weer terug in het hostel waar het wederom erg gezellig was en viel ik op de bank in slaap. Very charming. Om 4.30 toch nog mijn bed gevonden -yeeeah!

Goedemiddag. Ben gisteren naar het strand geweest. Ik heb gewandeld van Bondi naar Coogee beach en terug. Natuurlijk ben ik nog even de zee in gegaan. Wel was ik wat huiverig voor de kwallen. Gelukkig was het water ongelovelijk helder dus zou je ze goed aan kunnen zien komen. Ik heb alleen wat aangespoelde blue bottle kwalletjes gezien. Die steken wel, maar niet ernstig. De wandeling was erg lekker en je ziet hier zoveel moois, echt te gek. Gisteren was het 30graden, vandaag alweer 35. Toch voelt het meer als een goede 20graden in Nederland. Dat heeft natuurlijk alles met de luchtvochtigheid te maken.
Ik heb me gek gesmeerd met factor 45. Toch ben ik verbrand, vooral mijn schouders. De ozonlaag is hier zo dun dat mijn dunne witte huidje al begint te grillen na 2 minuutjes. Ik blijf optimistisch doorsmeren.
Breaking news: ik heb gisteren geboekt voor een Surf Camp! Yeah, I wanna be cool you know ;) In vier dagen reis je dan van Sydney naar Byron Bay (ca. 1000 km) en elke dag krijg je surflessen. Ik kijk er echt naar uit! Ik vertrek aanstaande maandag, dus dan is er wel een kans dat ik dit log iets minder vaak zal kunnen updaten. Maar jullie reacties houden het zeker ook interessant :)
Gisteravond ben ik even met mijn kamergenoten naar het café geweest: The Old Fitzroy, kortweg 'The Fitz'. Echt heel aangename tent. Beetje Englishpub achtig, maar minder gestructureerd. Goede muziek ook: ik hoorde echt een lekkere indie-achtige track dus snelde ik naar de bar om te vragen wat het is, hopende dat het iets Australisch was. De barman werd meteen vreselijk enthousiast: "Yeah it's the new Groove Armada!" en hij begon praktisch te flippen toen hij het had over het concert dat zij volgende maand hier gaan geven. Helaas ben ik dan al niet meer in Sydney, maar mijn interesse leverde me toch twee pints of Tooheys New (Aussie bier) en wat namen van interessante Aussie-acts op. Gooi uw downloadprog open en tik in:
- Katalyst
- Good Buddha
- Resin Dogs
En laat me even weten of het wat is :)
Nou, ik ga de stad in. Waarschijnlijk richting Darling Harbour en Manly (zoek zelf maar op waar dat is ;)). Het is hier fijn, mensen! Ik moet nog wel een beetje wennen aan dit nieuwe ding natuurlijk, maar ik denk dat dat me wel gaat lukken!

*Zwaaaait*
Wow man, ik ben er! Yeah! Gisteren ben ik helaas niet toegekomen aan loggen, maar dat zal waarschijnlijk vaker gebeuren. I'll do my best to keep you posted!
De vlucht was in één woord vreselijklang. 33 uur; dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Wel had ik steeds goede zitplaatsen en het eten was ook zeer okee. Ik had vegetarische maaltijden besteld, maar for some reason kreeg ik veganistische happen. Dat houdt in: heeel veel bonen en heeel veel rijst. De bonen zullen ook de komende dagen nog een dimensie toevoegen aan mijn persoon.
Ik kwam om 7uur plaatselijke tijd op Sydney aan. Om 9.30 was ik in een hostel in het centrum. In de eerste instantie wilde ik naar het strand maar die hostels maakten wel een heel erge 'Door-het-lint'-indruk. Dus ik ging voor het V-Backpackers. De kamer is vrij klein, we slapen er met zijn 6en en de grond is bezaait met kleding en vakantie benodigdheden. Maar het zijn wel leuke mensen.
Ik wilde een zo normaal mogelijke dag draaien om een jetlag enigszins te verminderen. Dus na een douche ging ik een stukje lopen. Eenmaal op straat overviel me pas het gevoel 'in Sydney te zijn'. Het warme weer, de sfeer... wow. Tijdens het lopen tolde mijn hoofd een beetje en leek het alsof ik af en toe nog turbulentie voelde. Na een grote koffie bij Starbucks werd dat gelukkig minder. Het grappige was dat ik maar bleef lopen. Dan zag ik verderop weer een bijzonder iets en dan wilde ik dat toch gaan checken. Zo heb ik dus de hele dag gelopen. Bij de pieren in het gras gezeten en nog wat verdoofd gestaard naar de beroemde brug en the Sydney Opera House. Op de weg naar huis doorkruiste ik the Royal Botanical gardens. Eenmaal door de poort werd ik bevangen door het waanzinnige uitzicht vanaf dit hoge punt en de heerlijke geur. Het bleek niet zo maar een tuintje. Er waren verschillende hoeken met bijvoorbeeld tropische planten (inclusief regenwoudje), zeldzame planten en een palm grove. 'If you want to take a closer look at the bats, come to the info centre and use the batscope' stond er op een bord. Bats??? Ik keek omhoog en ja hoor: het hing er helemaal vol met die beesten. Maar dan niet die kleintjes van thuis, volgens mij waren dit zelfs vliegende honden. Ik heb zeker een kwartier naar boven staan kijken. Mijn verrekijkertje kwam me goed van pas. Geweldig als zo'n majestueus en donker dier zijn vleugel even uitrekte.
Eenmaal terug in het hotel sloeg de vermoeidheid toe. Ik kon zelfs the Simpsons niet meer volgen. Om 22uur dan ook maar gaan slapen.
Vandaag wil ik naar Coogee Beach. Beetje rondkijken, voorzichtig wat zonnen en misschien even de zee in. Maar ik ga eerst eens een ontbijtje voor mijzelf regelen!
Het zal vandaag warm worden: zo'n 30graden Celsius. Gisteren een aardig radiostation ontdekt: Nova 969. Niet alleen de frequentie is bijna hetzelfde als die van 3FM, ook de muziek komt erg overeen. Leuk om naar te luisteren. Leuk was ook het weerbericht: "today 26 degrees, summer is starting to come in.." Right!
Oja, check out de foto's! Coen heeft de eerste serie al geupload (thank yoouuu!)

In mijn hoofd raast het van dingen die ik niet moet vergeten en wat ik nog moet doen... Nog één logje plegen bijvoorbeeld. Nou ga ik naar Schiphol. Tot Down Under!

Bij een nieuw avontuur hoort een nieuw log. Op dezelfde spot als je mijn geneuzel gewend bent, dus da's makkelijk. Suggesties zijn nu nog welkom, morgen vertrek ik naar Australië!